Say No to Fur!

Say No to Fur!
Fur is for animals.

Kara Tahta

Çalışmaktan bıktım azizim... Hani şu reklâmlardaki gibi. Her gün bir öncekinin aynısı ve her geçen gün umutla sulamaktan bıkmadığım ömür ağacımdan bir yaprak koparıyor. Nereye koştuğumu bilmeden takılmış gidiyorum insanların peşinden. Bir yöne doğru, bir yola doğru... Dostlarım soruyor neden susuyorsun ve konuşmuyorsun? Cevabım yine susmak oluyor.

Oysa çocukken de koşardım okul bahçesinde, nereye gittiğimi bilmeden. Herhangi bir hesap ya da kaygı gözetmeden geçerdi günler. Sanki daha mı fazla umut vardı yarınlara? Yada daha mı fazlaydık? Çoğunluk muyduk bu Dünyada, her varlığın erkek ve dişisine Dansa davet oyunuyla çift bulacaktık, mutlu olacaklardı? Biz neydik ve nerdeydik? Düşünüyorum nerede kaldım. Anımsadığım sadece kara tahtaya yazılmış ismim. İsmimin üzerinde konuşanlar yazıyor. Sınıf başkanı susanları siliyor. Bana bakıyor, gözlerimizle anlaşıyoruz bir daha konuşmayacağız diye. İsmim siliniyor susuyoruz,
Hayatımızdaki her şeye.
Ve bununla birlikte bütün güzelliklere susamıyoruz.
İstediğiniz üzere...
http://www.fotokritik.com/1605206?highlight=öğrenciler

POSTED BY Chopartypical
DISCUSSION 4 Comments

4 Responses to : Kara Tahta

  1. eFeNDi says:

    sadece her geçen gün bile değil, her an bir adım daha atılıyor, ileri-geri farketmez, ve bu bilinç düzeyini artırıyor, artan bilinç düzeyi farkındalığa neden oluyor ve farkındalık -genellikle- tatminsizlik getiriyor. çünkü çıta yükseliyor. az şey bilen insanların daha mutlu olduklarını, daha "yaşam dolu" olduklarını sen de fark etmişsindir. (?)

  2. Dreamtime says:

    Ben 1-4 yaş arasında kalmak isterdim.4 olunca tekrar 1 olayım...4 olunca tekrar 1 olayım... böyle süregitsin

  3. @efendi
    satır başı harfinden noktasına kadar doğru bir tesbit. Kesinlikle katılıyorum. dünyayı kendimiz gibi nankör mü yapıyoruz? şayet böyleyse, yapamasak yada veya herneyse bize benzemese birşeyler

    yada

    @Dreamtime ın dediği gibi birşeyler 1 ile 4 arası saysa veya unutup unutup tekrar yaşasak sahi öylede bir film vardı ama oda sıkıyordu. sanırım nankörlüğü tüm kimliğimizi kaybetsekte hiç bir zaman unutamıyoruz.

  4. eFeNDi says:

    @dreamtime: sürekli 1-4 arasında kalsaydın da, çok az şeyin/hiçbirşeyin farkında olmayacaktın. o zaman mutlu olacağının garantisi ne?
    nasıl ki ölüm ve kafayı sıyırma deneyim edinmeden hakkında konuşmanın mümkün olmadığı alanlarsa, bu kendimizi (pek) bilmediğimiz 0-3 (ya da 0-4, kişiye göre değişebiliyor) dönemi de bir önceki ikiliye dahil. bence.

National Geographic POD